Zamieszki w krajach arabskich - 26 lutego 2011

Z Wikinews, wolnego źródła informacji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
sobota, 26 lutego 2011
Printemps arabe.png
Ostatnie wiadomości
Na zielono miasta kontrolowane przez rząd
Na czerwone miasta kontrolowane przez rebeliantów
Wikipedia Zobacz hasło w Wikipedii na temat:
Protesty w Libii (2011)
Wikipedia Zobacz hasło w Wikipedii na temat:
Bitwa o Bengazi

Po Tunezji i Egipcie, w kolejnych krajach arabskich pojawiły się zamieszki. Demonstrujący domagają się zmian, w tym obalenia przywódców, uważanych za autorytarnych.

Libia[edytuj]

Stany Zjednoczone zablokowały wszystkie aktywa majątkowe w USA libijskiego dyktatora Muammara Kadafiego i jego czworga dzieci - trzech synów i córki. Barack Obama podpisał wczoraj wieczorem dekret wprowadzający sankcje wobec Libii.

Dziś kontynuowana jest ewakuacja osób uciekających z Libii. Na Maltę przybyła fregata brytyjskiej marynarki wojennej na pokładzie której znajdowało się 207 osób.

- Wydaje się, że Muammar Kadafi przestał kontrolować to, co dzieje się w Libii stwierdził Silvio Berlusconi. Wcześniej syn Kaddafiego zapewniał, że pogłoski o tysiącach ofiarach bombardowaniach Trypolisu i Bengazi to jakiś żart, a w kraju znów zapanował spokój. Minister obrony Włoch Ignazio La Russa oświadczył, że włosko-libijski traktat o walce z nielegalną imigracją, zawarty w 2008 roku przez Silvio Berlusconiego i Muammara Kadafiego, nie jest już ważny. Wówczas zawarto również traktat o przyjaźni między krajami.

Saif al-Islam Kadaf, syn dyktatora wyraził nadzieje na rozpoczęcie dziś negocjacji z demonstrantami.

Miasto Zawija znajduje się w rękach powstańców po tym, jak wojsko zmieniło front. Przed tym w nocy, siły rządowe otworzyły tam ogień do rebeliantów. Walki wybuchły ponownie w Misracie, kontrolowanej przez demonstrantów. W pobliżu miasta Sabratha, wojsko otworzyło ogień do demonstrantów. Podobne wydarzenia miały miejsce w Surmanie.

W stolicy walki toczyły się w dzielnicy Ghut Ashaal. Zabito kilku demonstrantów. W stolicy odcięto elektryczność. Wielka Brytania zamknęła swoją ambasadę w Trypolisie.

Po obaleniu władzy w Bengazi spontanicznie powstały rady zarządzające, w skład których wchodzą prawnicy, nauczyciele i lekarze, którzy przejęli zarządzanie miastem. W radach uczestniczą też kobiety. Rady zorganizowały oczyszczanie miasta, zarządzanie ruchem ulicznym i uporządkowały arsenał broni znajdujący się w rękach mieszkańców miasta. Do pracy wraca sektor finansowy, otwierane są banki, ustawiają się do nich kolejki. Powstały też siły bezpieczeństwa, na wypadek powrotu ludzi Kadafiego. Według Leili Fadel z Washington Post, komitety powstały tak szybko i sprawnie, gdyż mieszkańcy Bengazi mieli czas obserwować i wyciągnąć wnioski z powstań w Tunezji i Egipcie. Na obszarach kontrolowanych przez buntowników powstają nowe media: gazety, stacje radiowe i portale internetowe. Były sekretarz sprawiedliwości Mustafa Mohamed Abud Al Jeleil rozpoczął tworzenie rządu tymczasowego w Bengazi. Powiedział, że Kaddafi odpowiada za zbrodnie w kraju.

Na granicy z Tunezją stacjonują afrykańscy najemnicy. Odbierają oni uchodźcom telefony komórkowe i karty pamięci aparatów fotograficznych, by zapobiec wydostaniu się z Libii zdjęć, pokazujących stosowanie siły wobec demonstrantów.

Po południu prezydent Wenezueli Hugo Chavez, przyznał, że jeszcze nie nie rozmawiał z Muammarem Kadafim. Powiedział, że nie pochwala wszystkich decyzji libijskiego lidera, ale popiera libijski rząd.

Libia to kraj, w którym dwie trzecie 6,5-milionowej populacji, żyje za mniej niż 2 dolary dziennie. W kraju notuje się 30% bezrobocie, warunki bytowe stoją na bardzo niskim poziomie. Muammar Kadafi po ustąpieniu Fidela Castro na Kubie i śmierci prezydenta Gabonu Omara Bongo w 2009, jest najdłużej rządzącym przywódcą na świecie.

Bahrajn[edytuj]

Wikipedia Zobacz hasło w Wikipedii na temat:
Protesty w Bahrajnie (2011)

Do dymisji podało się czterech ministrów. Teki oddali minister zdrowia Faisal Al-Hamar, minister spraw wewnętrznych Sheikh Ebrahim Al-Khalifa, doradca króla Sheikh Ahmed Al-Khalifa i minister elektryczności i wody Fahmi Al-Jowder.

Do Bahrajnu wrócił lider szyickiej opozycji bahrajńskiej Hasan Muszaima. Zażądał od króla przeprowadzenia reform.

W sobotę wielotysięczna demonstracja domagała się ustąpienia króla. Następnie ludzie przeszli przed siedzibę premiera, domagając się ustąpienia rządu.

Egipt[edytuj]

Wikipedia Zobacz hasło w Wikipedii na temat:
Rewolucja w Egipcie (2011)

W nocy z piątku na sobotę doszło do kolejnej demonstracji w Egipcie. Manifestanci domagają się dalszych reform oraz powołania nowego rządu. Przeciwko protestującym użyto pałek, paralizatorów, oddano strzały ostrzegawcze w powietrze.

Algieria[edytuj]

Wikipedia Zobacz hasło w Wikipedii na temat:
Protesty w Algierii (2011)

Stu demonstrantów zostało rozproszonych przez policję rano w Algierze, kiedy rozpoczynali demonstracje. Na Placu Męczenników, skąd miała wyruszyć antyrządowa demonstracja pojawili się zwolennicy urzędującego prezydenta Abdelaziza Boutefliki.

Tunezja[edytuj]

Wikipedia Zobacz hasło w Wikipedii na temat:
Rewolucja w Tunezji (2010-2011)

W Tunisie przed siedzibą MSW manifestowało 300 osób. Ludzie zostali rozproszeni przed policję. W starciach zginęły trzy osoby, 100 aresztowano. Demonstranci wobec których użyto gazu łzawiącego, domagają się ustąpienia rządu pod kierownictwem Mohammeda Gannuchiego.

Obecne wydarzenia w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie, komentatorzy nazywają przełamaniem strachu i arabską Wiosną Ludów. Sytuacja porównywana jest nawet do transformacji w Europie po 1989 roku. Podłoże protestów społecznych w krajach arabskich jest takie samo - kraje te znajdują się na początku drugiej dekady XXI wieku w podobnej sytuacji społeczno-ekonomicznej.

Przeczytaj poprzedni

oraz kolejny raport

Źródła[edytuj]