2008-02-22: Prezydent RP odznaczył kardynała Mariana Jaworskiego

Z Wikinews, wolnego źródła informacji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
piątek, 22 lutego 2008
Polska
POL location map.svg
Lech Kaczyński wręcza odznaczenie ks. kardynałowi Marianowi Jaworskiemu
Ks. kapelan Roman Indrzejczyk oraz ks. kardynał Marian Jaworski

21 lutego 2008 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński wręczył ks. Marianowi Jaworskiemu Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, nadany 29 września 2007 r. za wybitne zasługi dla rozwoju nauk teologicznych oraz za osiągnięcia w działalności dydaktycznej. W uroczystości w Pałacu Prezydenckim wzięli udział:

  • Maria Kaczyńska;
  • prymas Polski kardynał Józef Glemp;
  • podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Grażyna Bernatowicz;
  • metropolita warszawski arcybiskup Kazimierz Nycz;
  • arcybiskup koadiutor archidiecezji lwowskiej Mieczysław Mokrzycki;
  • sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski biskup Stanisław Budzik.

Podczas uroczystości ksiądz kardynał Marian Jaworski przekazał Lechowi Kaczyńskiemu 3 tomy Listów Pasterskich św. Józefa Bilczewskiego arcybiskupa metropolity lwowskiego.

Podczas uroczystości Prezydent RP powiedział m.in.:

„(...) Droga księdza kardynała wiedzie z ziemi lwowskiej. Tam też zaczynał ksiądz swoją drogę do kapłaństwa. Po tym, co wydarzyło się w roku 1945 kontynuował ją w Kalwarii Zebrzydowskiej, później już jako duszpasterz w Poroninie, w Zawoi, jako sekretarz metropolity Lwowa, a później też arcybiskupa Krakowa, księdza Arcybiskupa Baziaka, bezpośredniego poprzednika Karola Wojtyły na stolicy arcybiskupów Krakowa. W następnych latach kontynuował ksiądz działalność jako wybitny polski teolog. Sądzę, że ten teologiczny dorobek, że te wielkie osiągnięcia w nauce, która jest dla nas nauką i tajemnicą, nauką o Bogu, spowodowały, że nasz wielki papież Jan Paweł II podniósł księdza kardynała do rangi biskupa, a następnie arcybiskupa tak drogiej nam ziemi lwowskiej, choć dziś leży ona poza naszym krajem, choć to ziemia ukraińska, a następnie do godności kardynała kościoła rzymskiego. Oczywiście nie jest moją rzeczą, ani moją mocą ocena teologicznych osiągnięć księdza kardynała. Pod tym względem Jego Eminencja i wszyscy obecni tutaj kardynałowie, arcybiskupi naszego kościoła są nieporównanie bardziej kompetentni. Wiem jednak, że poza tym dorobkiem teologicznym Jego Eminencja ma wielki dorobek związany zarówno z kościołem polskim, jak i z odradzającym się kościołem katolickim na Ukrainie. Chciałem powiedzieć, że dla nas Polaków, ale przede wszystkim dla nas katolików jest to niezwykle istotne. Jest niezmiernie istotne, że ten kościół mógł pod przewodnictwem Eminencji wrócić do normalnego życia, w miarę normalnie funkcjonować, oczywiście w warunkach odmiennych niż te, które były przed rokiem 1939, czy 1945., że Katedra Lwowska, gdy miałem zaszczyt ją odwiedzić, była pełna. Inaczej mówiąc, że kościół katolicki funkcjonuje na tych ziemiach. Ziemiach, oczywiście, w sensie narodowościowym zmienionych od dawnych czasów, ziemiach, na których ludzie naszej mowy i narodowości są obecni, ale już jako wyraźna mniejszość. Kościół Katolicki ma jednak misję uniwersalną, nie tylko partykularną, narodową i do pełnienia tej misji Eminencja się w olbrzymim stopniu przyczynił. Przesłanką formalną wysokiego odznaczenia jest działalność teologiczna i dydaktyczna, ale tutaj możemy, Eminencjo, powiedzieć, że to jest odznaczenie także za działalność jako arcybiskupa lwowskiego, jako kolejnego metropolity tej, można powiedzieć, starożytnej polskiej metropolii, metropolii Jana Długosza. Najserdeczniej gratuluję.”

Ks. Marian Kardynał Jaworski – metropolita lwowski obrządku łacińskiego na Ukrainie. Pracował jako wikariusz w Baszni Dolnej i w Poroninie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (doktorat z filozofii), na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (doktorat z filozofii), oraz na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (habilitacja z filozofii religii). Przez wiele lat pracował naukowo-dydaktycznie, pełniąc obowiązki profesora seminariów duchownych w Krakowie, sekretarza Rady Naukowej Episkopatu Polski, dziekana Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie, rektora Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Pracując u boku przewodniczącego Rady Naukowej Episkopatu Polski kardynała Karola Wojtyły, przyczynił się do odnowy i organizacji fakultetów teologicznych w Polsce i zabiegał o ich publiczne uznanie przez władze państwowe. 24 maja 1984 r. został mianowany przez Jana Pawła II biskupem i administratorem apostolskim archidiecezji w Lubaczowie a 23 czerwca 1984 r. na Wawelu przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Franciszka Macharskiego. W 1992 r. został wybrany przewodniczącym Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy. Troską pasterską objął utworzone we Lwowie seminarium duchowne, sprawę powołań kapłańskich, remonty i budowę kościołów. Przeprowadził synod archidiecezji lwowskiej i diecezji łuckiej, którego celem była odnowa życia religijnego w duchu Soboru Watykańskiego II.

Źródła[edytuj]