2005-04-29: Andrzej Aumiller nowym szefem komisji ds. Afery Orlenu

Z Wikinews, wolnego źródła informacji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
piątek, 29 kwietnia 2005
Prawo i przestępczość
N icon law and crime.png

W sytuacji ciężkiej choroby Józefa Gruszki, który po wylewie krwi do mózgu na targach rolnych przebywa w szpitalu w Kaliszu, komisja ds. PKN Orlen postanowiła wybrać nowego przewodniczącego. Nie obyło się bez przepychanek i ostrej polemiki przedstawiciela Platformy Obywatelskiej, Konstantego Miodowcza z reprezentantem Unii Pracy, wiceprzewodniczącym komisji, Andrzejem Aumillerem. Poseł PO zarzucił członkowi UP wykorzystywanie sytuacji choroby Gruszki do własnych celów, na co pełniący obowiązki przewodniczącego Aumiller ripostował, że stan przewodniczącego nie rokuje poprawy, więc dyskusja jest jak najbardziej celowa.

Po porannej dyskusji prezydium komisji dyskusji postanowiono zaproponować trzy warianty: pierwszy, gdzie byłaby jedna osoba, pełniąca obowiązki przewodniczącego, a także druga, gdzie przewodnictwo byłoby rotacyjne między 3 dotychczasowymi wiceprzewodniczącymi: Aumillerem, Zbigniewem Wassermanem z Prawa i Sprawiedliwości i Romanem Giertychem z Ligi Polskich Rodzin, nie uzyskały poparcia. Przegłosowana została opcja trzecia - będzie jeden, nowy przewodniczący, poseł Józef Gruszka zostanie szeregowym członkiem komisji. Pojawiły się dwie kandydatury (przy czym za pierwszym razem tak zgłoszony przez Bogdana Bujaka Aumiller, jak i zaproponowany przez niezrzeszonego Zbigniewa Witaszka Wasserman nie zgodzili się, dopiero zaproponowani po raz drugi wyrazili zgodę), a w wyniku głosowania, dzięki 5 głosom poparcia, przy 3 sprzeciwu, 1 wstrzymującym się (Roman Giertych) i 1 niegłosującym (konstanty Miodowicz) szefem orlenowskiej komisji został wybrany Andrzej Aumiller.

Przed komisją jeszcze dużo pracy, gdyż zarówno mnogość wątków, jak i wewnętrzne tarcia między członkami komisji (szczególnie w obliczu zarzutów, jakie padły pod adresem reprezentującego SDPL Andrzeja Celińskiego) łączą się z ryzykiem rozwiązania komisji wraz z całym Sejmem 5 maja, zaś bez przewodniczącego komisja nie miała żadnych prawnych możliwości działania.

Źródło[edytuj]