Krajowe Ramy Interoperacyjności: spotkanie w MAC o tym, jak wdrażać je w życie

Z Wikinews, wolnego źródła informacji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
niedziela, 24 czerwca 2012

Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych, powstało po to, by ułatwić współpracę serwisów i rejestrów. Weszło w życie 30 maja 2012 r.

Po jego wdrożeniu nie będziemy musieli np. aktualizować swoich danych w urzędzie skarbowym po zmianie nazwiska albo adresu. MSW wyśle nowe dane z rejestru PESEL do rejestru podatników w Ministerstwie Finansów. By jednak taka współpraca była możliwa, potrzebna była wielomiesięczna praca informatyków i urzędników. Problemem były chociażby inne zapisy danych w rejestrach –Ministerstwo Finansów wykryło 360 tys. różnic pomiędzy PESEL a rejestrem podatników (na 47 mln rekordów).

W praktyce Krajowe Ramy Interoperacyjności określają zasady porozumiewania się poszczególnych serwisów i rejestrów począwszy od warstwy technologicznej aż po słownictwo, zasady, strategie, normy czy praktyki. Są dokumentem złożonym i na gruncie polskim nowatorskim, stąd potrzeba, by przedstawiciele instytucji publicznych spotykali się i dyskutowali na ich temat.

Dlatego 21 czerwca MAC zaprosił przedstawicieli wszystkich resortów i niektórych urzędów centralnych na spotkanie, na którym przedstawił założenia KRI. Ministerstwo planuje też powołanie stałego międzyresortowego zespołu ds. interoperacyjności.

KRI ma spowodować, że państwowe systemy teleinformatyczne i rejestry publiczne będą ze sobą płynnie współdziałać. Zyskamy na tym wszyscy, bo nie będziemy musieli biegać po urzędach po odpisy aktów, kopie dokumentów i zaświadczenia z różnych rejestrów. Ci z nas, którzy są niepełnosprawni, zyskają gwarancję, że systemy teleinformatyczne podmiotów publicznych umożliwią im dostęp do zasobów informacyjnych – KRI zobowiązują wszystkie podmioty publiczne do dostosowania swoich serwisów do europejskiego standardu dostępności dla niepełnosprawnych WCAG 2.0.

Źródła[edytuj]