Przejdź do zawartości

Hydralazyna może hamować wzrost glejaka twierdzą naukowcy na łamach Science Advances

Z Wikinews, wolnego źródła informacji.
wtorek, 18 listopada 2025
Glejak lewego płata ciemieniowego.

Hydralazyna, lek stosowany od dziesięcioleci w leczeniu ciężkiego nadciśnienia tętniczego oraz stanu przedrzucawkowego, może hamować podziały komórek glejaka – wynika z nowych badań opublikowanych 15 października 2025 roku w czasopiśmie „Science Advances”. Odkrycie naukowców z University of Pennsylvania wskazuje na zupełnie nowy kierunek poszukiwań terapii jednego z najbardziej agresywnych nowotworów mózgu.

Hydralazyna została wprowadzona do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku jako lek rozszerzający naczynia krwionośne. Przez dekady stosowano ją rutynowo, choć mechanizmy jej działania nie były w pełni poznane. Najnowsze badania wykazały, że substancja oddziałuje na enzym ADO (2-aminoethanethiol dioxygenase), który odpowiada za reakcje komórek na niedotlenienie.

Blokada ADO przez hydralazynę prowadzi do stabilizacji białek regulujących odpowiedź na niski poziom tlenu. W układzie naczyniowym tłumaczy to znany efekt obniżenia ciśnienia, natomiast w komórkach glejaka – jak wykazały eksperymenty laboratoryjne – powoduje zatrzymanie cyklu komórkowego i wejście w stan tzw. starzenia komórkowego.

Co zaobserwowano w komórkach glejaka?

[edytuj | edytuj kod]

Glejak wielopostaciowy (glioblastoma) należy do nowotworów szczególnie opornych na leczenie. Komórki guza potrafią przetrwać w warunkach niskiej dostępności tlenu dzięki mechanizmom adaptacyjnym, w których ADO pełni istotną rolę.

W warunkach laboratoryjnych komórki glejaka potraktowane hydralazyną:

  • przestawały się dzielić,
  • ulegały powiększeniu i spłaszczeniu,
  • trwałe opuszczały cykl komórkowy,
  • pozostawały metabolicznie aktywne, ale nie proliferowały.

Jak podkreślają autorzy, lek zaburza zdolność guza do adaptacji do niedotlenienia, co może mieć znaczenie w kontekście ograniczania jego agresywności.

Obiecujący cel terapeutyczny, ale nie gotowy lek na raka

[edytuj | edytuj kod]

Badacze zaznaczają, że uzyskane wyniki dotyczą wyłącznie badań in vitro. Nie wiadomo, czy hydralazyna przenika barierę krew–mózg w stężeniach wystarczających do zahamowania ADO w organizmie człowieka. Niewiadomą pozostaje także bezpieczeństwo i skuteczność stosowania jej w dawkach innych niż te wykorzystywane w leczeniu nadciśnienia.

Autorzy pracy podkreślają, że hydralazyna nie jest obecnie lekiem na glejaka. Odkrycie mechanizmu jej działania otwiera jednak drogę do projektowania nowych, selektywnych inhibitorów ADO, które mogłyby znaleźć zastosowanie w onkologii.

Znaczenie badań dla terapii glejaków

[edytuj | edytuj kod]

Glejaki pozostają jednym z największych wyzwań współczesnej onkologii. Obecne metody – chirurgia, radioterapia i chemioterapia – zapewniają ograniczoną skuteczność, a długotrwałe przeżycia są rzadkie. Dlatego poszukiwanie nowych celów molekularnych jest kluczowe.

Hydralazyna, jako lek znany i od lat stosowany, stanowi przykład tzw. repozycjonowania leków – strategii polegającej na szukaniu nowych zastosowań dla istniejących substancji. Odkrycie związane z ADO może pomóc w opracowaniu przyszłych terapii ukierunkowanych na mechanizmy przetrwania nowotworów w warunkach niedotlenienia.

Źródła

[edytuj | edytuj kod]